Filozofia – chatka

K R Y T Y K A i N O W A K O N C E P C J A F I L O Z O F I I

Jak powszechnie wiadomo Fryderyk Nietzsche był jednym z tych filozofów, którzy nastawieni byli wyjątkowo sceptycznie wobec zastanej przez siebie filozofii. Jego sceptycyzm objawia się w jego szczególnej postawie życiowej. Jego własna filozofia stanowi w znacznej mierze ciągły atak na przekonanie, że istnieje obiektywna i niezależna od ludzkiej percepcji prawda. Zalecał on raczej poleganie na własnych zmysłach i zdrowym rozsądku jako najpożyteczniejszych środkach rozumienia świata. Uważał jednak, że nawet postrzeżenie zdrowo rozsądkowe nie daje prawidłowego obrazu stanu rzeczy gdyż ów prawidłowy obraz nie istnieje. Nietzsche twierdził, iż żyjemy w świcie pozorów i ten właśnie świat jest jedynym istniejącym światem. Jego zdaniem bowiem urządziliśmy sobie świat na swój sposób, tak po prostu byśmy mogli w nim żyć. To znaczy wymyślając przyczyny, skutki, kolory, kształty i tak dalej. Pozornie więc wydaje nam się, że potrafimy świat określić, opisać, zamknąć go w kilu pojęciach . Tym czasem w rzeczywistości jest on chaosem, który nigdy nie zostanie uporządkowany. Stworzyliśmy sobie pozorny świat gdyż w przeciwnym razie nie mogli byśmy przeżyć ani jednego dnia . Jednak mimo, że pozornie dla nas istnieje nie może być w żaden sposób dowiedziony. Poza tym jak twierdzi Nietzsche, nie mówią prawdy ci, którzy twierdzą, że istnieje obiektywna prawda, nie zależna od naszych indywidualnych interpretacji. Gdybyśmy potrafili usunąć nasze indywidualne interpretacje nie odsłonił by się przed nami rzeczywisty świat, to znaczy inny od tego, który na co dzień odbieramy za pomocą naszych interpretacji. Należy zdaniem Nietzschego bronić zdrowego rozsądku ale ze względy na to, że za jego pomocą możemy kontaktować się ze światem, nie zaś dlatego, iż uzyskiwany obraz jest prawdziwy.

FRYDERYK NIETZSCHE
( 1844 – 1900 )
Fryderyk Wilhelm Nietzsche, któremu imiona dano po ówczesnym królu pruskim, urodził się 15 października 1844 roku w małej wiosce Rocken koło Lipska jako syn tamtejszego pastorapastora. Jego ojciec miał już za sobą studia teologiczne i kilka lat pracy w charakterze nauczyciela domowego na dworach książęcych. Jego matka z resztą pochodziła również z rodziny pastorskiej. Gdy Fryderyk kończy 5 lat umiera jego ojciec, a chłopiec zostaje pod opieką matki, babki i ciotki. Kobiet bardzo religijnych i rygorystycznych, co z resztą miało wpływ na jego późniejsze życie. W 1850 roku rozpoczyna naukę w słynnej szkole średniej Schlumpforta, której wychowankiem był między innymi Fichte. Tam zawiera pierwsze przyjaźnie, a wolne chwile poświęca muzyce uczestnicząc w zebraniach towarzystwa literackiego i muzycznego i próbuje komponować samodzielnie. Poznaje utwory Wagnera.
Zaczyna interesować się starożytnością czego owocem jest praca dyplomowa napisana po Łacinie pt: “o Teognisie z Megary”
W 1864 roku podejmuje studia teologiczne w Bonn. Jednak bardziej interesuje go życie artystyczne, sam komponuje, wstępuje do studenckiego związku “Frankonia”. Należy do chóru akademickiego. Wtedy zaczyna interesować się filologią klasyczną. W związku z czym po dwóch semestrach zrywa z teologią i poświęca się literaturze klasycznej, co z resztą spotyka się z dezaprobatą jego matki oczekującej, że Fryderyk zostanie pastorem jak jego ojciec.
Przez dwa lata studiuje w Lipsku filologię klasyczną i odnosi znacznie sukcesy. Tam interesuje się także filozofią ale są to na razie zainteresowania marginalne. Odkrywa Filozofię Artura Shopenhauera, którą potem skrytykuje za dekadentyzm oraz poznaje samego Richarda Wagnera, z którym przyjaźń utrzymuje potem przez długie lata (aż do momentu gdy dostrzega w jego muzyce przejawy chrześcijańskie).
W 1869 roku kiedy uniwersytet w Bazylei szukał kandydata aby obsadzić katedrę greckiego języka i literatury zaproponowano Nietzschego. Ponieważ spotkało się to z aprobatą środowiska akademickiego Fryderyk Nietzsche został powołany jako profesor nadzwyczajny filologii klasycznej i nauczyciel języka greckiego. Nastąpiło to bez habilitacji i nawet bez doktoratu. Potem dopiero zyskał tytuł doktora na podstawie prac wcześniej napisanych. Tak rozpoczęła się jego kariera naukowa. Kiedy jednak po kilku latach wydał “Narodziny tragedii” nie spotkało się to z ciepłym przyjęciem przez filologów klasycznych. Na szczęście ta krytyka nie zraziła Nietzschego, a wręcz przeciwnie pobudziła go do filozoficznego samo określenia. Potem powstawały kolejno “Niewczesne Rozważania” jako cztery studia, 1879 kolejna próba samo określenia zaowocowała zbiorem aforyzmów pt. ” Ludzkie arcy ludzkie”, w 1880 zaczyna wychodzić najbardziej oryginalne dzieło “Tako rzecze Zaratustra”. A kolejne dzieła to “Poza dobrem i złem” “Z genealogii moralności”. Potem przychodzi ciężka choroba, a w 1889 roku Nietzsche traci przytomność by aż do śmierci, która nastąpiła 25 sierpnia 1900, nigdy nie odzyskać świadomości.