Filozofia – chatka

Atakując metafizykę Nietzsche ustosunkował się krytycznie przeciwko światopoglądowi chrześcijańskiemu. Ponieważ to właśnie religia, a w szczególności religia chrześcijańska upowszechnia wyobrażenie o istnieniu poza doczesną rzeczywistością innego świata.
Religia ta wynalazła pojęcie zaświatów po to aby pozbawić wartości jedynego świata, tego w którym żyjemy. Chrześcijaństwo staje się wrogiem wszelkiego rodzaju afirmacji życia . Jest religią współcierpienia. Współcierpienie zaś działając depresyjnie pozbawia człowieka sił, radości życia. Współcierpiąc stajemy się tak samo słabi jak osoby którym próbujemy pomagać. Podobnie tak jak oni powoli umieramy pogrążeni w resentymencie.
Chrześcijaństwo zdaniem Nietzschego dąży więc przede wszystkim do pozbawienia życia sensu. Umieszcza bowiem punkt ciężkości nie w życiu lecz gdzieś w zaświatach co sprawia, że ów punkt w ogóle znika. Stworzyło pojęcie grzechu. Pojęcie to służyło potępianiu wszystkiego co naturalne i spontaniczne, zabiciu w człowieku chęci kierowania się naturalnym instynktem. Chrześcijańskie współcierpienie staje w poprzek naturalnego prawu rozwoju, które jest prawem selekcji, tym samym zachowując przy życiu to co dawno dojrzało do zagłady, to znaczy ludzi chorych i słabych. Bo jest to religia, która bierze stronę ludzi słabych, ludzi nieudatnych, którzy powodowani swoją niemocą i strachem stworzyli pewną wspólnotę aby współcierpieć, zarażając siebie nawzajem niechęcią do życia. Chrześcijaństwo jest typowym przejawem dekadencji i resentymentu. w chrześcijaństwie przejawia się więc nienawiść do zmysłów i radości ze zmysłów. Religia ta gardzi nie tylko ciałem ale i wszelkimi dążeniami człowieka by stać się kimś lepszym, by wybić się ponad ustalone przez nią normy. Nietzsche krytykuje postawę chrześcijańskich kapłanów, którzy coraz częściej wdzierają się do życia prywatnego. Nazywa ich wręcz pasożytami. Są dzisiaj obecni zarówno przy narodzinach jak i przy śmierci a odprawiając przy tym swoje obrzędy pozbawiają życie naturalności. Kapłani nazywają Królestwem Bożym taki stan rzeczy, w którym to oni określają wszelkie wartości. Ponadto Nietzsche oskarża ich o fałszerstwo Biblii. Jego zdaniem chrześcijaństwo powstało więc na fundamencie fałszu. Przede wszystkim Nietzsche uważał samego Jezusa Chrystusa za typowego dekadenta. Chrystus trwając w swej biernej postawie znosił kolejne ciosy wymierzane przez jego oprawców. Wszystko zaś w biblii co w jego zachowaniu nie było dekadenckie ( na przykład buntowniczość) pochodziło od apostołów. Aby bowiem po śmierci mistrza nadać sens swemu życiu zmyślili niektóre zdarzenia spisując je.
Poza tym za istotę chrześcijańskiej kultury uważa Nietzsche wrogość wobec życia rządzonego biologicznymi popędami. Nietzsche wyprowadza człowieka ze świata naturalnego tym samym sprzeciwiając się teorii, iż człowiek jest dziełem Boga. Uważa człowieka za najbardziej nie udane ze zwierząt z tego względu, że nie potrafi on działać bezbłędnie, że nie polega jedynie na zwierzęcych instynktach ale stwarza sobie sprzeczne z przyrodą cele. Mimo, że jego zwierzęca natura często ujawnia się w działalności człowieka próbuje on z nią walczyć przeciwstawiając jej wymyślone przez siebie zasady. Tymczasem jak twierdzi Nietzsche biologiczne właściwości człowieka są podłożem wszelkiej ludzkiej aktywności. Zwierzęce instynkty w człowieku bezwzględnie determinują działalność jednostki. Stąd twierdzenie Nietzschego, iż człowiek nie może i nie powinien odpowiadać przed nikim za swoje czyny. Jednak w tym monecie dotykamy już problemu wolnej woli.