Filozofia – chatka

Krytyka filozofii dokonywana przez Nietzschego widoczna jest szczególnie na przykładzie jego stosunku do metafizyki. Jego zdaniem podstawowy błąd popełniany przez tą naukę polega na tym, iż poszukuje ona najwyższych wartości poza realną rzeczywistością. Metafizyka zamiast aprobować świat zmysłowy, doświadczalny empirycznie szuka świata doskonalszego, którym ma być ponoć świat ponad zmysłowy. W metafizycznym pojęciu świat, który znamy z życia codziennego traci wartość na rzecz świata nie poznawalnego. Mimo, że tego rodzaju twierdzenia wysuwali już starożytni filozofowie, Nietzsche odnosi się do tego z wyjątkowym sceptycyzmem. Metafizyka Arystotelejska traktująca o bytach ponad zmysłowych, oddzielonych od materii i wiecznych, może być tego przykładem . Podobnie też Platoński świat idei jest niczym innym jak właśnie przykładem świata doskonalszego, do którego poznania jak twierdzą metafizycy należy dążyć. Nietzschego krytykując wiarę w inną rzeczywistość niż rzeczywistość zmysłowa pragnął podkreślić iż ,punkt zainteresowania filozofii umieszczony powinien być w świecie doświadczalnym. W jego przekonaniu metafizyka potrzebna jest jedynie tym, którzy pragną uzyskać pewność wiedzy , aby ukryć własną słabość w działaniu i twórczości. Metafizyka podobnie z resztą jak religia jest więc dla ludzi słabych, pogrążonych w braku wiary w swoje możliwości i nie zdolnych do spontanicznej twórczości. Tłumacząc powstanie metafizyki Nietzsche twierdzi, że przedmiot metafizyki czyli ów inny, ponad zmysłowy świat wziął się po prostu z marzeń sennych. To właśnie w marzeniach sennych przeżywamy rzeczy jakie są nie do pomyślenia w świecie rzeczywistym.